Gece bütün kasvetiyle örtüyordu üzerine; ruhu üşümüş, dertli insancıkların üzerine. Kimisi küçük meselelerin ızdırabında, eleminde; kimisi, derdin ta kendisinde.
Yaşıyordu gece, yaşıyordu insan. Bir huzurun arayışında…
***
Bir adam düşünün, sever hem de öyle bir sever ki sevgisi hayatı olmuştur artık. Hani sevdiği için yaşar. Her şeyde sevgisini arar, kaybolur sevdiğinin benliğinde, usulca; bir intizar halinde.
***
Adam, sevmesini de bilmediğini anlar her zaman, her hikayesinde. Sevilmesini de bilmez pek. Çok sever, gurur, güç, hükmetme… Hepsi yok olur fıtratının zihninde. Ezilmekten adeta zevk alır, sevgisini kaybetmemek için. Gözyaşları sevdiğinin adı zikredildiğinde, damla damla huzura dökülür, yakıcı sevdanın ateşinde.
Karşısı olmaz ama. Sevdiği ile kalır adam. Üzülmek her sevda hikayesinde gelişme ve sonuç kısımları olmuştu hep. Severler adamı da ama o adam, karşısındakinden daha çok sever sevdiğini. Bilir aslında, dünyada en çok sevenler kaybeder hep diye. Hak edilmedik karşılıklar görmeyi hep yaşarlar adeta.
Soğuk davranmayı beceremezler. Tavır falan hikayedir. sevdada kin ve inat olmaz derler. Sevdiğine adım atmak için hep hazır haldedirler.
Gurur falan yoktur onlarda. Sevdiğine tahakküm etmezler. Ben demezler, biz derler hep. Sevmek, onlar için benlik değil; adeta bir başka güzelliğin bedeninde hiçliği kabul etmektir.
Güçlüdürler ; ama sevdiğine değil; sevgisine, sevdasına. Yok olmak bile zevk verir. Severler. Ruhu adeta, sevdiği ruh için sempatizan olmuştur; bir sokak eyleminde, kalabalığın içinde adeta tek onu fark edercesine.
***
Severler. Niteliği ve niceliğinin metafizikte ve matematikte karşılığı olmamışcasına Sözlerin içine sığmayacak kadar cesur sever sevdiğini. Kendinden bile çok sahip çıkar, sevgisine ve sevdiğine.
Lakin; kayıp bir şehrin başrol ve tek oyuncusu olmaya hep muktedir olmuştur.
Sonuç: O adam, sevdiğini hep sevdiğinden çok sevmiştir.
f.d.a.
http://www.facebook.com/deniz.atceken.9
https://twitter.com/fdadeniz
fdadeniz07@gmail.com
