Derdimize figan olduğumuz zamanlar.
Ateşin sadece ve sadece düştüğü yeri yaktığına delil olan zelil meselelerin ispatı gibi idi insanlar.
Mahşer kurulmuştu sanki.
Kimse, kimseyi tanımamakla kararlı idi.
Bir sessizlik vardı sanki. İçinde mazlumun ve halimin feryad ettiği, derecesinde gürültülü ve meftun.
Herkesin, kendi derdi dediği dertsizlik dertliliğinde kazanılmış fani enaniyetimiz.
Budala bakışları içinde, neyi neden beklediğimizi bilmediğimiz hükmü olmayan amaçlarımız.
Yaşayana ihtiramımız kalmadığı gibi mevtaya da kalmayan hürmetimiz.
Her hususu ama her hususu , ‘ ben ‘ nedenli insaniyetliğimizin aziz vicdansızlığımıza sığdırdığımız biçimsiz biçimselliklerimiz.
Her insani bahsi, insancık olan ahmak akıllarına sığdıracak kadar küçük, bela, hınç, ve şahsi çıkarları noktasında düzeysizleştiren , seviye mahrumu aciz ve bön kimselerimiz.
Her şeyi ama her şeyi ( ölüm, acı, hüzün gibi masum ve üzgün hislerde dahildir. ) akil mobil cihazlarımızın zanaatlığında, senelerin becerikli fotoğrafcılığımız ile ölümsüzleştirdiğimiz , ölümü unutan nefs tutkunlarımız.
Yerdeki bir kağıdı, bir çöpü yerden alıp çöp kutusuna atamayacak kadar yoklaşan , kendinden müstesna , âdem evladlarını gönlünden çıkaran ve hatırlamayan , erken yaş bunaması yaşayan bencil kişiliğimiz.
***
Bir temenni dileriz; ‘ Biz ‘ olmayı dileriz.
f.d.a.
fdadeniz07@gmail.com
facebook.com/deniz.atceken.9
@fdadeniz (Twitter)
instagram.com/fdadeniz/
