Mükremin: giden gidene ha
Lütfiye : öyle giden gidene
Mükremin: Şu an içimde Lise son sınıfın son cumasının ince kederi var biliyor musun
Lütfiye: benim de, arkadaşlarla son gülüşmeler hatıra defterine yazılan yazılar. Bana kalbin kadar temiz bu sayfayı ayırdığın içinler … bu arada senin de herhangi bir okul gününü özlemen enterasan yani.
Mükremin: Bazen düşünüyorum da bu hayat yani her şey bu gelmeler, gitmeler, koşmalar, durmalar, gülmeler, ağlamalar hepsi sanal be Lütfiye. Yani var da yok aslında ya da aslında yok da biz varmış gibi davranıyoruz. Misal öksürüyorsun sonra dönüp arkana baktığında sana en uzak olan şey o öksürük
Lütfiye: Ben sana pek katılmıyorum Mükremin abi
Mükremin: Ne zaman katıldın ki zaten
Lütfiye: Her şeyin boş olduğu doğru değil, her şey sanal da değil, birine söylediğin bir söz yaptığın bir iyilik uçup gitmiyor ki birini güldürdün mü mesela uçup gitmiyor ki yanağında izi kalıyor belki bin yıl
Mükremin: Kalıyor mu hakkatten?
Lütfiye: Kalıyor Mükremin abi inan buna.Söz uçuyor belki ama tortusu bir yüreğin bir yerinde kalıyor mutlaka.
Mükremin:Yani bu kadar zaman haybeye yaşamadık, boşuna konuşmadık öyle mi?
Lütfiye: öyle, inan bana öyle
Mükremin:iyi bari
Bir Demet Tiyatro
#MükreminÇıtır
#BirDemetTiyatro
Hayata dair her ne varsa onları yaşama gayesinde; adam olabilme mücadelesi içinde…
