Hayata dair her ne varsa onları yaşama gayesinde; adam olabilme mücadelesi içinde...
Uçsuz bucaksız bir sokakta, kar tanelerinin masumiyetinde… Bir gecenin derin karanlığında, yaşamak adına yeminler ettiğimiz, faniliğinden geçemediğimiz bir dünyanın, kendi içselliğinde yazarken bulmak kendini. Kendi kendini kaybederken, esasında neleri unuttuğumuzun bir iması gibi, nedensizce yazarken kendini bulmak. Bir özgürlük eylemi. Bir haykırış. Bu sevda burada bitmez demenin, iması… *** Dışarıda kalabalıklar. Makamı, mevkisi belirsiz, her
Bize, kişilik çatışması yaşıyorsun dediler, idollerimizi, hayranlıklarımızı özenti olarak nitelendirdiler.Fikirlerimiz, gerçeklilik esasında dillendirdik, haksızsınız, yanlışsınız dediler; inkarcı olduk. Ama; bizim bu dünyada tek gayemiz oldu, bir insana, insan olabilmek; insanlığa kadim ve daim bir insanlık davası bırakabilmek. Bizleri taşlasalar da anlamasalar da ” insanlık ” mücadelemiz ve ülkümüz, son nefesimize kadar devam edecektir, Allah’ın izni
Halife Hârûnürreşid, devrin önemli âlimlerinden İmam Şiblî’ye (kuddise sırruhû), “Biz mi ziyaretinize gelelim yoksa siz mi bizim sarayımıza şeref verirsiniz?” diye haber gönderir. İmam Şiblî hazretleri de, “Biz halifenin yanına geliriz” der. Saraya gider. Halife, “Bana nasihat eder misiniz?” der. İmam Şiblî (kuddise sırruhû) bir bardak su ister. Halifeye, “Eğer çölde susuz kalsan, ölmek üzere
Ne zaman eski bir şarkı çalsa radyoda, içinde garip bir his oluyor insanın. Aşık olduğu biri, yaşadığı anlık bir hüzün, zamana sığmayan, telaşlı anılar gibi. Yakıyor yüreğini masumane. Bir cam kenarında, kentsel dönüşümden nasibini almış, yüksek binaların sabitlenmiş insanlığında, başını yasladığı bir cam ama kim bilir, hangi yürekte başı, hangi kalpte olmayı anıyor, bambaşka bir
Çok ama çok unuttuk. O günler daha dün gibi iken hâlbuki.İnsanlığımızı unuttuk.Beton yığınlarına paha biçilemez değerler Çok ama çok unuttuk. O günler daha dün gibi iken hâlbuki. İnsanlığımızı unuttuk. Beton yığınlarına paha biçilemez değerler verdik. Eşyayı , vicdanımızdan üstün tuttuk. Kalbi ile yaşamak yerine midesiyle yaşamayı , işkembesini ve cebini doldurmayı düşündük. Emeğin hakkını kasten
Öyle zamanlar içindeyiz ki. Her şey bir karmaşıklığın içinde. Yorgunuz. Tükenmek için herkesin kendince çok sebepleri var. Ahir zaman . Dünya sonun sonunda.. * Bize biz olmak gereklidir. Yek olmak, birlik olmak . En zor zamanında birlik dirlik vesilesidir. Güçlü olmanın gereğidir, lüzumudur BİZ olmak. * Birlik ve beraberliğin en çok ihtiyaç duyduğumuz bu günlerde,
Yüreğini yaşayan insanlar gerekli bize,Özünü sözünde yaşatan… * Dünyada baki kalacağını zanneden nefsani zavallı insanların samimiyetsizliği içinde , bir aciziyetin feryadı idi hep , yüreği ile yaşayan insanların… * Yaşamak , para ile menfaat ile olmayan bir biçimdi, eski zamanların detaylarında kendini var eden ,varlık sahasında hissettiren. * Kardeşim diyebilmenin çıkarsız olduğu günlerdi hani. Yaşamak
Sene 2018… Özçekim yani selfî denilen sureti çekimi eleştirirken kendimin özçekiminde bulduğum bir fotoğraf karesi. Neden, niçin bu kadar 🤳 özçekim diye soruyorum bu fotoğrafa bakarken. Sahiden yediğini, içtiğini, gezdiğini, uçtuğunu, kaçtığını vs. paylaşan, bir de buna müzikal kalite katıp, melodi melodi işleyen, sosyal medyada kendi hikayeciliğini yapan birer sosyalik olmak modern çağda mümkün müdür?
Kıymet, letafet, mana, sükunet, yakarış, şükür, vicdan, merhamet, huzur ve de muhabbet… Bir müjdeler habercisi… Manasına sonsuz kelamların yakıştığı, sene – i maneviyatın en kadir zamanı… Kadir Gecesi… Dualarımızın, hayırlar ile vuku bulduğu, günahlarımızın ızdırabı ile yanan ruh-i gönüllerimizin, Yaradanın sonsuz merhameti ile huzura ereceği, tevbe kapılarının Hakkın sonsuz iradesinde ve gücünde açık olacağı ”