Hayat; bir tercihler eksenidir. Doğrudur elbette. İnkar etmek; insanlığın bir vasfını red etmek anlamında söz bulur. Fakat tercihler, terbiye ekseriyetini kaybetme hususu kazandırırsa ( ki bu bir kaybediştir. ) bunun vebali Allah muhafaza kul hakkı derecesinde endişe meydana getirir. Bunun da affı ; haklı kulun rızası ve kulun helalliği ile gerçekleşir. Tercihler hakkımızdır lakin; bir

TÜRKİYE’DE İLAHİYATÇIYSAN… Dert bir değil ki arkadaş! Biraz sohbet biraz da isyan olsun istiyorum. Gelin biraz dertleşelim… Bizim mahallede islamı sorgulayabilecek bir tedris sunulmaz bize, dogmatik, ortaçağ kilisesi gibi, aşırı keskin, soru sormak en büyük hata. Zaten pek fırsat da verilmez size. Sanki dinine güvenmiyormuş gibi! Bunu anadolu’da doğmuş, çocukluğunu anadolu’nun katolik sünni kırlarında geçirmiş,

Zor bir dönemden geçiyoruz. Hepimiz üzgünüz ; hepimiz öfkeliyiz. Hepimiz kendimizi sorgulamalıyız. Hatamız var mı , insanlık için neler yapıyoruz ; diye soralım kendimize. Peygamber Efendimiz ( s.a.v. ) , müşriklere ve kafirlere nasıl davranmıştı , neler yapmıştı , kendisine ve ümmetine yapılanlara karşılık ? Bir de bu açıdan bakalım. Hainler , şeref yoksunları elbet

Dünyevi hayat, dünyevi meşrep. Bir beşerilik hali. İnsan olabilmenin gayreti içerisinde, doğru ilme ulaşabilme hedefi ile bir taraftan da yanlış olabilene, beşeriyet olabilmenin sonucu ile düşebilme. Noksan olan hissi ile kaybolan doğrular. Bir yanlışın, doğruları körelttiği veya yok ettiği zamane hukukun, hızla ilerleyen takvim yapraklarında yazılan pişmanlıklarımız. Niyetin halisliğinden dem olmak yerine acz içerisinde yanlışın

Aşk, ezelden ebedi bir Duâdır. *** İnşallah hayrı isen kader ol benin ebedim… *** Şiir, şiire vesile olana okunur ve şiir kimlik sormaz. *** Çay muhabbettir deminde; kahve huzurumdur bir hatrın dilinde… Şiir olmaz çay sıcak olmasa; hatrı olmaz güzelin kahve olmasa… *** Mesela her şeyi zamana bırakıp zamansız hüzünlere bırakmak… *** Sevda başka bir

Benim Adım Bir Vefa… Adım sanmayın sakın. Ruhum yeminlidir vefaya. Zarif bir hassasiyetin içinde insana verilen değerin kibar bir adıdır vefa, lügat – ı lisanımda. Benim Adım Bir Vefa… Bahanelere sığınmaktansa, vefa edebilmek uğruna, kendim bir bahaneyim. Benim Adım Bir Vefa… Dünya kadar derdim de olsa, değer verdiğimiz bir insana vefa oluruz, tüm vefasızlıklara rağmen.