Kitabı çıkmamış blog yazarı ve şairi. Endüstri Mühendisliği Aday Adayı. Realist bir yaklaşımla ve ciddiyetle söylüyorum, Dünya boş..
Bir ahestelikle geçer gözlerimin önünden geçmiş. Geçti mi geçmedi mi bilemem. Özlediklerim hatrıma gelir hep de ne söyleyebilir ne de gözleyebilirim uzaklardan. Daha önce yazdıklarım hep birer çöp olur gider. Sanki hiç yazmamış gibi geleceğe adım atar, farklı bir ben çizerim sözcüklerden. Okuyucularım var mı bilmem ama, okuyanlar çok uzaklara gider bunlarla. Eğer hisliysen, bir
Bir yola baş koyduk, aldık başımızı gidiyoruz. Ama yolda bir sorun var, daha doğrusu yolda değil de bizde bir sorun var sanki, önümüzü göremiyoruz. Nereye gittiğimizi soruyorum etrafımdakilere herkesten ayrı bir yorum. Öyle yorumlar ki hem de biri Hanya’ya biri Konyaya gidiyoruz diyor. Üstelik hep kendi söylediklerinin doğru olduğunu savunan insanlar. Son zamanlardaki olaylardan bahsediyorum.
Bir bahar sabahına uyandığımda aldığım lodos esintisinin huzuru ve dinginliği kapladı içimi. Devrik cümleler arasında dolaşırken buldum kendimi. Ne tecrübeler yaşamıştım ben genç yaşıma rağmen. Acaba nasıl bir baba olucaktım ileriye doğru; soruları dolaştı beynimde atlıkarınca misali. Sorgular bir tavır içerisine girdim birdenbire; acaba şu şairlerin sıkça bahsettiği aşkı yaşamış mıydım bu 23 senelik hayat
Yalnız ama yanlış değil, sensiz ama sessiz değil artık düşüncelerim. Umursamazlığım Dünyaları aşar bazen yanlış değilim artık, o bana yeter.. Yazdıklarım yazacaklarımın gölgesidir diyip yazmaya yeltenmemin ilk sabahından bir anı ile açtım gözlerimi bugün. Bir ben daha kattım benliğime, eskiden çok daha karmaşık ama okundukça okunası gelen yazılar yazmışım, yazarmışım. Yanlış anlaşılmasın bazı tanımlamalarım. Ömrümü
Son’a yaklaşıyoruz gitgide bunu hissetmek bilmek ayrı bir duygu tabi hepimiz için. Bir atlet olarak tabir etsem kendimi sanki her an, 100m deymişim gibiyim. O kadar fazla insanüstü davranışta bulunuyorum ki, kendime şaşıyorum. Tabi insanüstü olduğuna karar vermem için biraz insan tanımam gerektiğini unutuyorum. Bilemiyorum, niye hep aynı melankolide hislerim, niye her tanıştığıma yeni görmüşüm
Yine depreşti bende yazılar yazma hissiyatı. Öyle hislerle doluyum ki herhalde bu kadar karmaşık hislere dayanabilecek insan sayısı sınırlı. Belki de kelimeleri seçerek yazdığımdandır. Belki de kendimi bir yazar olarak görmediğimden bilmiyorum. Ben, her şeye rağmen O’nun facebook sayfasına bakmaya devam ediyorum. Ve hala unutulmuş değil. Bazen sırf görmemek için gözlerimi kapatıyorum. Yine görüyorum hayallerde.